Կարապներ երամը անցնում էր մի գյուղի վրայով: Երամի առաջնորդի վզին թանկարժեք մարգարիտներ կային: Գյուղի ագահ որսորդը տեսավ այդ մարգարիտներն ու կրակեց առաջնորդի վրա, սակայն նա վրիպեց ու Կարապը փրկվեց, բայց թանկարժեք մարգարիտների շարանը կտրվեց ու այդ հատիկները թափվեցին երկրի վրա: Մեզ բախտ է վիճակվել դրանցից մի քանիսը ընկնեն մեր սեղանին ու զարդարեն այն: Ուրեմն խմենք այդ թանկարժեք մարգարիտների կենացը: Սիրելի կանայք, Ձե՛ր կենացը

Mi mard cankanum er cuyc tal bolorin, te inchqan shat @nkerner uni, ev ir poqrik tan@ mec xnjuyq kazmakerpec u haytararec, vor hravirum e ir bolor @nkernerin.

 

Hyurern aynqan shat ein, vor hertov ein ners mtnum. Nranc mi mas@ kshtanaluc heto gnac, mimas@ hognec spaseluc evheracav aranc hyurasirvelu.

 

Erb uteliq@ verjacav, ev bolor@ crvecin, tanter@ tesav vor drsum mnacel e mek@ ev canakanum e ognel iren` amanner@ havaqel...

 

Xmenq heracoxneri kenac@` nranq ognum en chanachel mer iskakan @nkeroj@!

Խմենք կենացը մեր ծնողների,

Խմենք ոտնկայց,թող անուշ լինի։

Երեվի վերջին սերունդն ենք կյանքում,

Որ ծնողների կենացն էնք խմում։

Մեր ծնողների կենացը խմենք,

Եվ այդ կենացը թող կանգնած խմենք։

Անկախ նրանից նրանք կան, թե ոչ

Եթե հիշում ենք,ուրեմն միշտ կան։

Մի նոր, մարդասեր սերունդ է եկել,

Ծնողների հետ չի ուզում ապրել,

Մեզանով ապրում են, մեզ չեն նկատում,

Հետամնաց ենք նրանց աչքերում։

ՔՈ ՑԱՎԸ ՏԱՆԵՄ...»

Ի՞նչ լեզուներով ես այն թարգմանեմ,

Ո՞ր խոսքերով այս միտքը մատուցեմ...

-Լցրեք բաժակը կենացը խմեմ

հայոց խոսքերի՝«քո ցավը տանեմ...»:

Ուրիշ ազգերի լեքսիկոններում

Այս երեք բառը երբեք չի բանում,

Հայերի նման այսքան ջիգյարով

Մեկմեկու ցավը նրանք չեն տանում:

Հայկական որակ այս երեք բառում

Ուրիշ ազգերի լեզվին չի թառում,

Դուդուկի շրթից պոկված երգի պես

Ամբողջ աշխարհի հոգին է շարժում:

Կորչում է տեղից իմաստը նրա,

Եթե դու նրան թարգմանել ուզես,

Դրա համար էլ աշխարհը այսօր

Մեր հետ կրկնեց՝«քո ցավը տանեմ...»:

Դե լցրե՛ք,լցրե՛ք բաժակները ձեր,

Մեր քաղցր լեզվի կենացը խմենք,

Խմելուց առաջ ջիգյարով ասենք.

-Իմ հայոց լեզու,քո ցա՛վը տանեմ:

Sireli norapsakner,

annman zuyger

baxtavor exeq,

tox erjankutyan hreshtak@

misht savarni dzer

 

amusnakan surb

aragasti vra.

Խմենք կենացն անդավաճան ընկերության,

Ընկերների այն սերության,

Որ մինչև իսկ չի ընդհատվում

Աքսորի մեջ ու գերության:

Ընկեր լինենք

Նույն հուզմունքի, համոզմունքի,

Նույն ճաշակի , դրոշակի,

Ոչ թե ընկեր լոկ բաժակի...

Էս մի թասն էլ
Մեր սրտից վե՜ր բարձրացնենք՝
Քամենք այնպե՜ս, կարծես լի է
Երեխեքի դա՜ռը լացով:
Խմենք, հետո, բերաններս քաղցրացնենք
Նրանց թմբլիկ թուշիկների
Անուշ պաչով:
Թող որ նրանք, ծիլի նման,
Քա՛րն էլ ճեղքեն,
Բարո՛վ ծաղկեն՝
Հեր ու մերով, քուր, ախպերով...